bazen öyle olaylarla karsilasirsiniz ki üzüntüden ne yapacaginizi bilemezsiniz. kelimeler bogazinizda dügümlenir. eger bir de olayda sahit konumunda iseniz, hayatin bazilarina çok acimasiz davrandigini görüp kendi sansiniza bile lanet ederken halinize de binlerce kez sükür edersiniz.

bugün benim için öyle bir gündü. lösemili ve diger kanser hastasi birçok çocukla idim. hepsinin yüzü kemoterapiden sapsariydi, saçlari yoktu. ama asil içimi burkan sey, hiçbirinin yüzünde çocuklara has gülümseme ve yasam sevinci görünmüyordu. hepsi sinirliydi, annelerine-babalarina sürekli bagiriyorlardi. aslinda onlar ne annelerine ne doktorlara ne de ignenin, ilacin acisina kizgindilar. onlarin kizgin oldugu kendileri hastaneye tikilip kalmisken arkadaslarinin disarida sen sakrak oynuyor olmasiydi. hayat o çocuklara çok acimasiz davranmisti.

kanser hastasi bir kiz çocugunun "abla saçlarina dokunabilir miyim?" dediginde hissedilen tarifsiz aci, 1990 dogumlularin sehit cenazeleri, tecavüze ugramis 6 yasinda bir kizin çocuk psikiyatri kliniginde geçirdigi sinir ataklari...vb. hayatin bazilari için çok zor oldugunu hissettiren bu anlardan birkaçidir ve o an nasil sükredeceginizi bile bilemezsiniz, hayat yine akip gider.